Φόρτωση...
Όπως κάθομαι στη πολύωρη πτήση για Ευρώπη οι εικόνες είναι τόσο νωπές που νομίζω ότι τις ξαναζώ. Οι σκέψεις προσπαθούν να γίνουν λέξεις. Πως να περιγράψεις ένα τέτοιο ταξίδι; Ας το πιάσουμε όμως απ την αρχή.
Καταφθάνεις Αργεντινή. Ο καιρός και το προγνωστικό δίνει ένα φοβερό παράθυρο καιρού για 2,5 μέρες και η κωλοφαρδία σου δεν υπάρχει. Με το που φτάνεις σκαρφαλώνεις! Αμ δε. Δεν υπολόγισες τους Γερμανούς που μάλλον θέλουν να τσεκάρουν πόσο ακονισμένα έχεις τα πιολέ σου και δεν σου στέλνουν τη βαλίτσα. Καταστροφή και ξενέρωμα.
Το ταξίδι όμως πρέπει να συνεχιστεί και πας προς El Calafate. Εν τελεί η κωλοφαρδία δεν έχει όρια και η βαλίτσα φτάνει εκεί 10 λεπτά πριν το τελευταίο λεωφορείο για El Chalten.
Γίναμε!
Το El Mocho και η σφαλιάρα
Ετοιμαζόμαστε με τον Χρήστο το ίδιο βράδυ και την πέφτουμε κατά τις 3 το ξημέρωμα. Ο ενθουσιασμός και η αγωνία στα ύψη. Στόχος να σκαρφαλώσουμε κάτι προς το Torre Valley. Πρώτη επιλογή η πλέον κλασική “Rubio y Azul” στην Aguja Medialuna του θρυλικού Ermanno Salveterra, ο οποίος είχε σκοτωθεί στην κόψη "Hartmann-Von Krauss" στο Campanile Alto στoυς Δολομίτες της Brenta πριν 4 χρόνια κατά την διάρκεια ενός guiding σε σκαρφάλωμα 4ου…
Ξεκινάμε το περπάτημα με ούτε λίγο ούτε πολύ 18 κιλά στη πλάτη. Αντίσκηνο, υπνόσακο, υπόστρωμα διπλό ρακ, φαγητό για δυό μέρες, πιολέ κραμπόν (τα οποία εγώ τα ξέχασα τελικά χωρίς επίπτωση)
Αρχικός στόχος είναι να σκαρφαλώσουμε κάτι την ίδια μέρα.
Υψηλές φιλοδοξίες, ισχυρές αυταπάτες.
Η πρόσβαση τελικά είναι ο,τι πιο κακοτράχαλο και κουραστικό περπάτημα έχουμε κάνει στη ζωή μας. Μέχρι την τιρολέζικη τραβέρσα με τα φιξαρισμένα σχοινιά για να περάσεις το ποτάμι από τη Laguna Torre, το μονοπάτι είναι απίστευτα ευχάριστο. Από εκεί αρχίζει η ταλαιπωρία. Μια 700άρα υψομετρική στη μούρη και το ίδιο κατέβασμα με σάρα. Όλα καλά μέχρι εδώ. Από εκεί ξεκινάει ο ξερός παγετώνας. Δεν βάζουμε κραμπόν και περπατάμε με τα approach. Ξεπερνάμε κάποια ρέματα και η συνέχεια Γολγοθάς. Πέτρες, σάρες και βουναλάκια πάνω στον πάγο, μπάζα που με κάποιον τρόπο βρίσκονται εκεί. Ο αστράγαλος σου “σπάει” συνέχεια και δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις. Προσπερνάμε το Niponino, έχοντας περπατήσει 6 ώρες, το οποίο πέρα από ξενέρωτο σποτ είναι και απροστάτευτο από κατολισθήσεις. Πρόσφατα μετά από μεγάλη κατολίσθηση, πέτρες είχαν τρυπήσει το αντίσκηνο μιας αναρριχήτριας. Συνεχίζουμε προς Noruegos (δηλαδή “των Νορβηγών”). Χωμάτινη κόντρα με μεγάλα ασταθή μπλόκια. Περνάει έν 2ωρο και φτάνουμε στο bivouac ξεθεωμένοι. Θέλαμε να σκαρφαλώσουμε κιόλας τρομάρα μας.
Παρ’ όλα αυτά το μέρος είναι μαγικό. Η πρώτη ανατριχίλα είναι γεγονός. Από πίσω αναδύεται το τρομερό Cerro Torre και μπροστά βλέπεις την πίσω, άγρια πλευρά του Cerro Chalten (Fitz Roy). Μόνο και μόνο που βρίσκεσαι εκεί δεν περιγράφεται. Που να σκαρφαλώσεις κιόλας… Είμαστε μόνοι μας αλλά τελικά φτάνουν άλλες 3 σχοινοσυντροφιές. Κάποιες από αυτές θέλουν να πάνε και εκείνες στην “Rubio y Azul”. Ευτυχώς έχουμε προνοήσει και υπάρχουν εναλλακτικές.
Plan B είναι να σκαρφαλώσουμε στο El Mocho την “Moribito”. Mia παραλλαγή της Gray Yellow Arrow. Μετά την 2η σχοινιά το κόβει αριστερά σε ένα μεγαλοπρεπέστατο δίεδρο για 3 σχοινιές στο 6c+.
Ξεκινάω εγώ. Η πρώτη είναι στο 5+ αλλά μου φαίνεται σφιχτή. Σλαμπίδι και σχισμή, με ένα off-width στο τελείωμα. Καλά ξεκινήσαμε… Κάνω μια 65άρα και άλλη μια εύκολη-περπάτημα και αναλαμβάνει ο Χρήστος την πρώτη στο δίεδρο. “Είναι όλη 3 και 4”! Καλά θα πάει αυτό… Μαζί μας είχαμε ένα τεσσάρι και 2 τριάρια. Ξεκινάει τα αγκομαχητά και μετά από λίγο τα τεχνητά. Η σχοινιά φαίνεται δύσκολη. Και είναι. Πάω σαν δεύτερος και με πολύ ζόρι κάνω το πρώτο πέρασμα ελεύθερα. Η συνέχεια απολαυστική αλλά τα τελευταία 5 μέτρα μέχρι το ρελέ ζόρικα. Εν τελεί πέφτω και δίνω τα εύσημα στον Χρήστο αφού ακόμη και έτσι βγήκε πάνω. Σε κάποια στιγμή κρεμιότανε σε ένα 3άρι με 8 μέτρα από κάτω ανασφάλιστα αφού δεν υπήρχε επιλογή ασφάλισης. Πολύ θάρρος. Η δεύτερη σχοινιά ανοιχτό δίεδρο που το έπαιζες και καμινάδα. Και αυτή δύσκολη. Συνεχώς στην πίεση. Τα τελευταία μέτρα τα ζούμαρα με τις τροχαλίες. Πανηγυρικό πιόμα. Η επόμενη ευτυχώς ήταν νορμάλ στο 6b+ αλλά με πολλά σαθρά μπλόκια. Na σκαρφαλώσουμε και λίγο πια! Αλλάζουμε και πάω 2 σχοινιές 4ου εγώ, όπου εκεί στην ουσία η Moribito διασταυρώνεται με την Bizcozuelo. Απολαυστικές σχοινιές. Τι ωραίο είναι να έχεις ροή?
Η επόμενη και τελευταία μας ήταν μια σχισμή στο 6c+. Φοβερή σχοινιά. Αγκομάχησα και τελικά βγήκα στο ρελέ με μπόλικα Α0. Η διαδρομή να σημειώσω δεν είχε κανένα μόνιμο υλικό. Ούτε τα ρελέ. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να βγούμε στην Κορυφή του El Mocho αφού είχε πάει 8 και θέλαμε άλλες 3-4 σχοινιές. Αποφασίζουμε να κατέβουμε.
Να σημειώσω ότι τον Ιανουάριο στην Παταγονία το τελευταίο φως είναι γύρω στις 10:30 το βράδυ ενώ το πρώτο στις 5:30 το πρωί.
Τα ραπέλ απροβλημάτιστα. Το πρωί σκεφτόμασταν ότι αν είμαστε γρήγοροι μπορούμε να κάνουμε 2 διαδρομές. Οι αυταπάτες ατελείωτες. Πατήσαμε έδαφος σούρουπο και φτάσαμε στην κατασκήνωση που ήταν στα 10 λεπτά με το τελευταίο φως. Κατακουρασμένοι κοιμόμαστε και την επόμενη μέρα παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής αφού το προγνωστικό λέει πως ο καιρός χαλάει.
Η ποιότητα του γρανίτη καταπληκτική. Σφηνώνεις χέρι πόδι και μένει για πάντα. Στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοιο σκαρφάλωμα και βράχο οπότε δεν ξέρουμε από σφηνώματα. Θέλει εγκλιματισμό.
Δεν ξέρω αν η διαδρομή που επιλέξαμε να κάνουμε ήταν η καλύτερη επιλογή. Ήταν σίγουρα όμως ένα φοβερό μάθημα για το ότι καλό είναι να κρατάς χαμηλά τον πήχη. Σε κάθε περίπτωση περάσαμε φανταστικά και γουστάραμε.
Η διαδρομή ανοίχτηκε από τους Yusuke Sato και Chatsimoura. Που λίγο αργότερα έμαθα από τον Χρήστο ότι ήταν μέλη του φοβερού και τρομερού ιαπωνικού κινήματος “Giri-Giri” boys [link], με τα επιτεύγματά τους να είναι μεγαλοπρεπή.
Town to Town we go
Αφού επιστρέψαμε την Πέμπτη, βλέπουμε το προγνωστικό και την Κυριακή δίνει καλό καιρό με λίγο αέρα. Η πρόταση ήταν από τον Nick, που γνωρίσαμε στο Noruegos, ο οποίος θα πήγαινε με τον φίλο του, για μία town to town εξόρμηση στην Aguja De l’S για να κάνουν την “Cara Este”. Η σκέψη είναι να πάμε εκεί αλλά τελικά αποφασίζουμε να μην σκαρφαλώσουμε την ίδια διαδρομή με τα παιδιά και να κάνουμε την Austriaca που συστήνει και ο Rolo.
Ξεκινάμε 12 το βράδυ το περπάτημα με τα παιδιά. Η πρόσβαση διαφορετική αφού πάμε να σκαρφαλώσουμε την ανατολική πλευρά της ακριανής βελόνας του Cerro Chalten group. Για να καταλάβει κάποιος, αυτή είναι η τελευταία κορυφή της Fitz Roy Traverse.
Καμιά σχέση η πρόσβαση με το Torre Valley. Εδώ τα πράγματα μας φαίνονται καλύτερα αφού έχουμε ένα μεγάλο φλατ κομμάτι 9-10 χιλιομέτρων το οποίο συνεχίζει σε μεγάλα ποταμίσια μπούλντερ και απλά κορυφώνεται με μια 1000άρα κόντρα η οποία περνάει από το Swiss bivy. Πιάνουμε παγετώνα κατά τις 5:30 το πρωί και χαζεύουμε το Cerro Chalten και την Aguja Poincenot με το ονειρικό πορτοκαλί χρώμα της ανατολής να τα φωτίζει. Μα που βρισκόμαστε? Ανατριχίλα νο2. Φτερούγισμα στη καρδιά.
Ο παγετώνας κόκαλο. Φτάνουμε στην βάση της διαδρομής μας κατά τις 6:00, η οποία ξεκινάει με πενηντάμοιρο πεδίο πάγου. Μετά από ένα “οπα της” μεταξύ ριμέ και βράχου που κάνει ο Χρήστος πάμε παράλληλα μέχρι την πρώτη σχοινιά βράχου. Συνεχίζει για άλλη μία με τη μπότα και ύστερα αναλαμβάνω εγώ να πάω το χαρακτηριστικό δίεδρο. Ο οδηγός το λέει 5+, στο Pataclimb.com είναι 6a και στην Ελλάδα θα ήταν ένα σφιχτό VI-. Σκαρφάλωμα 5 αστέρων. Κάνω 3 σχοινιές και το ξαναπιάνει ο Χρήστος όπου καβατζάρουμε την βόρεια κόψη και σκαρφαλώνουμε παράλληλα μια διεδροκαμινάδα σε απίστευτο βράχο. Μετά από κάτι βογκητά βγαίνουμε κορυφή με ένα χαμόγελο που φτάνει ως απέναντi στο Cerro Torre το οποίο έχουμε φάτσα κάρτα. Ντοπαμίνη στον Θεό.
Ξεκινάμε την πορεία της επιστροφής χωρίς να μας πτοήσει το μπλέξιμο στα ραπέλ με τα άλλα παιδιά και προσπερνάμε τον παγετώνα που πλέον έχει μαλακώσει πολύ και θέλει προσοχή. Καθώς πλησιάζουμε στο El Chalten νιώθουμε την κούραση στο πετσί μας. Είμαστε άλλωστε τόσες ώρες στο πόδι. Αν στην διάθεση σου έχεις μονοήμερα παράθυρα, τέτοιες μέρες είναι μονόδρομος. 20 ώρες από την στιγμή που ξεκινήσαμε το περπάτημα. Φτάνουμε χωριό, καταπίνουμε από ένα μπέργκερ και πέφτουμε ξεροί.
The trail breaking
Η επόμενη εβδομάδα δυστυχώς μας αφήνει χωρίς παράθυρο με πολύ βροχή κάτω και χιόνια ψηλά. Προλαβαίνουμε μια μέρα να παίξουμε λίγο σπορ και μπούλντερ ώστε να πρηστούν λίγο τα χεράκια μας και το απολαμβάνουμε. Το να περιμένεις το καιρό χρειάζεται πολύ υπομονή. Εκεί έρχεσαι και πιο κοντά με τους (σχοινο) συντρόφους σου.
Μετά από περίπου μια εβδομάδα φαίνεται ότι υπάρχει παράθυρο 1 μισής μέρας. Θέλουμε να πάμε προς το Paso Superior για να έχουμε και από εκεί εικόνα. Plan A το Cerro Chalten από την Americana, Plan B Aguja de la Silla από την Filo Este γιατί έχουν την ίδια πρόσβαση.
Η πορεία μας προς τα εκεί μας ρίχνει τις προσδοκίες και καλά κάνει. Πολύ και μαλακό χιόνι. Είχε ρίξει αρκετό τις προηγούμενες μέρες οπότε ούτε γρήγορα μπορούσες να πας ούτε ξεκούραστα. 7 ώρες περπατήματος και φτάνουμε στο Paso. Και εκεί η θέα πανέμορφη. Ανατριχίλα νο3. Εκεί για να στήσεις αντίσκηνο θέλει λίγο σκάψιμο στο χιόνι. Στήνουμε, τρώμε και γνωρίζουμε τον Yudai και τον Enzo με τους οποίους κάναμε παρέα την πρόσβαση από τον παγετώνα στη Laguna de los Tres. O ένας Ιάπωνας μαζεμένος, χαμογελαστός και ο άλλος Γάλλος πιτσιρικάς, dirt bag που ταξιδεύει τον κόσμο και σκαρφαλώνει. Και ως γνήσιος χίπης ξέρει και να μοιράζεται. Μετά από γέλια και αστεία μέσα στο κρύο, την πέφτουμε και σηκωνόμαστε στη 1:30. Στις 3:00 είμαστε έτοιμοι και ξεκινάμε προς τον στόχο μας. Τα χιόνια σκατά. Ευτυχώς στην πρώτη τραβέρσα είχε βήματα από κάτι Ισπανούς που είχαν περάσει την προηγούμενη μέρα. Στη συνέχεια ανοίγουμε εμείς βήματα. Μία εγώ, μία ο Χρήστος, μία ο Enzo και στο τέλος ο Yudai. To ηθικό στα Τάρταρα. Με τέτοιο χιόνι δεν πάμε ούτε μέχρι το περίπτερο. Τουλάχιστον απολαμβάνουμε την ανατολή αφού μας πήρε 2:30 ώρες να φτάσουμε στο σημείο όπου χωριζόμαστε αφού τα παιδιά θέλουνε να πάνε στην Poincenot για την Potter-Davis. Περιμένουμε λίγο με τον Χρήστο κσι παρακολουθούμε τον Enzo που ανοίγει βήματα μέχρι τη μέση. Απογοητευμένοι λέμε να δοκιμάσουμε να ανέβουμε λίγο και εμείς από την άλλη όμως προς La Brecha de los Italianos που είναι οι διαδρομές μας, ωστε να δούμε τι γίνεται. Ξεκινάω και αφού ανέβω 15-20 μέτρα το χιόνι σκληραίνει. “Εδώ είναι καλύτερα” του φωνάζω και ξαφνικά το ηθικό αναπτερώνεται! Ένα sketchy πέρασμα με μαλακό χιόνι πάνω από βράχο και πιάνουμε το ice field της πρόσβασης και τρέχουμε παράλληλα. Από το ναδίρ στο ζενίθ! Μετά από 200-250 μέτρα και κάτι μικτά περάσματα φτάνουμε στο διάσελο. Μας έφτιαξε η μέρα!
Βγάζουμε κραμπόν και πάμε παράλληλα στα βράχια μέχρι τη ράμπα της La Sillia. Από εκεί λίγο παραπάνω ξεκινάει η κλασική διαδρομή του Cerro Chalten “Franco-Argentina”. Για να προσεγγίσεις όμως την Americana πρέπει να πέσεις από πίσω, να τραβερσάρεις το snow field 300 μέτρων και να σκαρφαλλώσεις λίγο πάγο-βράχο μέχρι το Sillia de los Americanos.
Η αρχή της τραβέρσας μας ρίχνει πάλι λόγω μαλακού χιονιού αλλά το τελευταίο κομμάτι είναι σκληρός αλπικός πάγος. Πάω πάλι εγώ και ζορίζομαι γιατί οι γάμπες μου γκρινιάζουν δικαιολογημένα στις 60-65 μοίρες. Κουβαλάμε 2 παγόβιδες αλλά εγώ έχω μόνο μία πάνω μου και κάνω καμιά 30αριά μέτρα χύμα μέχρι να βρω λίγο βράχο να ασφαλίσω. Έχει γούστα! Καλός πάγος, καλή ασφάλιση και να σου το διάσελο. Η επιλογή είναι προφανής. Έχουμε κάνει 7 ώρες μέχρι εδώ και η ώρα είναι 10. Πιάνει ο Χρήστος τον βράχο και πάμε βουρ για Filo Este στην Aguja de la Sillia. Πολύ καλός βράχος με τοπικά περάσματα και μια ανοιχτή σχισμή καμινάδα στο τέλος για κερασάκι. Κάνουμε 5 σχοινιές και 250 μέτρα για να πιάσουμε κορυφή. Cumbre! Η χαρά μας στα κόκκινα. Ξεκινήσαμε απογοητευμένοι και φτάσαμε εκστασιασμένοι. Ραπέλ, τραβέρσα προς τα πίσω, καταρρίχηση, ραπελ ξανά από την Brecha μόνο με τριαντάρια “as Rolo says”, αφού το λούκι αυτό είναι γεμάτο σαθρά. Πατάμε παγετώνα. Τα χιόνια παρόλο που είχαν να δουν ήλιο αρκετές ώρες ήταν ακόμη πολύ μαλακά και το κατέβασμα συνέχισε από εκεί που ξεκίνησε το ανέβασμα το πρωί και χειρότερα. Βουλιάζαμε μέχρι τη γάμπα και βρίζαμε αλλά φτάσαμε στο Paso τρισευτυχισμένοι και χωρίς να ανάψουμε οριακά φακό. Μετά από 1:30 ώρα γυρνάνε και ο Enzo με τον Yudai που τελικά κάνανε την Willans-Cochrane χωρίς να έχει καλές συνθήκες. Βρομόσκυλα.
Το πρωί ξυπνήσαμε από τις ριπές του αέρα. Ενώ τρώμε πρωινό μια πολύ δυνατή ριπή σκίζει το αντίσκηνο. Άρον άρον μαζευόμαστε και ξεκουμπιζόμαστε. Στην αρχή λυσσομανούσε και ο αέρας μας έκανε να χάνουμε την ισορροπία μας κανονικά. Κατανοήσαμε πλήρως τον Παταγονιακό αέρα και πως δεν πρέπει να παίζεις μαζί του. Πιάνουμε χωριό τρισευτυχισμένοι και βλέποντας το προγνωστικό καταλαβαίνουμε ότι σε 2 μέρες έχει φανταστικό παράθυρο 2,5 ημερών ξανά.
Η ειδιλιακή Guillamet
Μετά από το απόλυτο κουραστικό 3ήμερο αναγκαζόμαστε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας για να φύγουμε μια τελευταία φορά στο βουνό. Γυρίσαμε Δευτέρα και το παράθυρο είναι για Τετάρτη-Πέμπτη και ίσως Παρασκευή. Εγώ το Σάββατο το απόγευμα αναχωρώ οπότε τελευταία μέρα είναι η Παρασκευή. Διαβουλεύσεις επι διαβουλεύσεων και αποφασίζουμε να κάνουμε κάτι μεγάλο και να επιχειρήσουμε το Goretta Pilar του Cerro Chalten από την “Mate, Porro y todo lo demás” του Rolando Garibotti η οποία δεν έχει σκίτσο αλλά σου λέει ότι η δυσκολία είναι μέχρι 6c. Από τη μία είναι ωραίο που υπάρχει αυτό το άγνωστο και η επιθυμία της ανακάλυψης αλλά από την άλλη θες να ξέρεις σε αυτό τέτοιο μέρος πόσο δύσκολο σκαρφάλωμα έχεις μπροστά σου. Θα τσουλήσει ή θα πας απλά για να βγεις πάνω? Θέλαμε και οι 2 να σκαρφαλώσουμε και όχι απλά να κάνουμε μια grande κορυφή.
Προετοιμαζόμαστε κατάλληλα με φαγητά και όσο περισσότερο λάιτ γίνεται ούτως ώστε να haul-άρουμε ένα σακίδιο με όλα τα απαραίτητα για bivouac. Φαγητά, ρούχα, bivisac, καμινέτο, φιάλη και διπλό ρακ είναι τα απαραίτητα. Σχεδιάζουμε να κοιμηθούμε 300 μέτρα κάτω από την διαδρομή όπως είχε κάνει ο Colin Haley κατά την solo ανάβασή του.
Η πρόσβαση για εκεί γίνεται από Piedra Negra φτάνοντας στο Paso de Cuadrado και από και πέφτοντας στο Glaciar Fitz Roy Norte συνεχίζεις και πιάνεις το λούκι κάτω από το Bloque Emportado που σε οδηγεί στην βάση της διαδρομής.
Παίρνουμε λεωφορείο στις 7:30 το πρωί της Τετάρτης προς Rio Electrico με σκοπό να φτάσουμε σε μία μέρα στο bivouac κάτω από την διαδρομή. Η κούραση είναι αισθητή αλλά δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Φτάνουμε μετά από 3:30 ώρες Piedra Negra και οι πρώτες σκέψεις για αλλαγή πλάνου έρχονται στην επιφάνεια. Το μέρος εκεί είναι πραγματικά πανέμορφο. Τέλεια σημεία κατασκήνωσης με νερό να τρέχει άφθονο, 2 παγετωνικές λίμνες στα πόδια σου και θέα στη Guillamet, την Mermoz και το Cerro Chalten να ξεπροβάλλει από πίσω. Μένουμε στο αρχικό πλάνο και μετά από 45 λεπτά με 1 ώρα φτάνουμε στο Paso de Cuadrado. Ο παγετώνας από κάτω θεόξερος. Έχει πολύ ξέστη και για να φτάσεις στο λούκι που οδηγεί στην διαδρομή πρέπει να προσπεράσεις από τον παγετώνα ένα εκτεθειμένο κομμάτι σε σερακ που κρέμονται από πάνω σου. Εκεί Γίνεται η συνειδητοποίηση ότι όχι μόνο έχει ζέστη και αυτό που θέλουμε να κάνουμε ενέχει σοβαρούς κινδύνους, αλλά και ότι η κούραση που έχει συσσωρευτεί από την προηγούμενη μας εξόρμηση είναι έντονη. Αποφασίζουμε τελικά να αλλάξουμε το πλάνο και να σκαρφαλώσουμε στην ειδυλλιακή Guillamet. Γυρνάμε Piedra Negra στήνουμε τη καβάτζα μας χωρίς αντίσκηνο (αφού αυτό που είχαμε συγχωρέθηκε στο Paso Superior), τρώμε και κοιμόμαστε.
Την επόμενη ξυπνάμε και φεύγουμε αργοπορημένοι στις 7:45. Περνάει μια μισή ώρα και φτάνουμε στο Paso Guillamet από όπου και ξεκινάει η δαδρομή που επιλέξαμε. “Brenner-Mochioni” και συνέχεια σε Traversia Motocross η οποία μέσω της “Argentina”, μετά τη Cresta Sur της Guillamet, πιάνει κορυφή Aguja Mermoz και αποτελεί το πρώτο κομμάτι της Fitz Roy Traverse. H Brenner φανταστική. Με μια σχοινιά στο 6b, άλλη μία στο 6a+ και πολλά παράλληλα είναι η ευχαρίστηση που αναζητούσαμε. Φτάνουμε κορυφή Guillamet σχετικά γρήγορα και ξεκινάμε τη τραβέρσα “Traversia Cresta Sur” η οποία διαχίζει όλη την κορυφογραμμή της Guillamet. Έχοντας κάνει 4 ραπέλ, μια εύκολη σχοινιά καμινάδας και μια χιόνινη τραβέρσα, καταλήγουμε στο τελευταίο κομμάτι της Cresta Sur από όπου κάνοντας 3-4 ραπέλ βρίσκεσαι στο διάσελο μεταξύ Guillamet και Mermoz. Έλα όμως που δεν είναι απλά τα πράγματα για μας. Αρχικά μια διάσωση γυαλιών ηλίου και ύστερα λίγο σκαρφάλωμα με tagline για να ξεκολλήσουμε το σχοινί στο προτελευταίο ραπελ, να σου η καθυστέρηση. Το πλάνο της Motocross έσβησε γρήγορα αφού η ώρα είχε πάει 17:30 και θέλαμε σίγουρα 3-4 ώρες για κορυφή Mermoz, άρα τα ραπελ καλά βράδια, γιατί υλικά για bivouac δεν υπήρχαν. Τόσο σίγουροι ότι θα προλάβουμε. Και το πιο αστείο είναι ότι σκεφτόμασταν να κάνουμε άλλη μια διαδρομή στην Guillamet αν τελειώναμε γρήγορα. Προσδοκίες προσδοκιών.
Εν τελεί κάναμε την καλύτερη επιλογή που ακούσαμε την λογική και το σώμα μας. Εν τω μεταξύ αφού τελειώσαμε τα περίεργα ομολογουμένως ραπελ, κατεβαίνοντας την χιονούρα μεταξύ Guillamet και Mermoz, έπρεπε να τραβερσάρουμε κάτι γλειμμένα σλαμπιδια του θανατά, ούτως ώστε να πέσουμε στην βόρεια μεριά της Guillamet προς Piedra Negra. Τα καζάνια μπροστά τους είναι παιδική χαρά. Ευτυχώς όταν η κλίση μεγάλωσε ανακαλύψαμε τα φιξαρισμένα σχοινιά που σε πήγαιναν μερσέντα στο διάσελο. Δόξα τον αδόξαστο δεν βρεθήκαμε βράδυ εκεί. Άλλος ένας παγετώνας με σαπιόχονια και φτάσαμε στη καβάτζα μας τρισευτυχισμένοι για άλλη μια μαγική μέρα που μας χάρισε το βουνό γνωρίζοντας ότι ήταν η τελευταία.
Σούμα
Το El Chalten είναι ένα χωριό που έχει όλα όσα χρειάζεται κανείς. Καλό φαγητό, καλή μπύρα, κακά σουπερ μαρκετ, hostel, σπορ αναρρίχηση, τοπ κλας μπούλτνερ αλλά και αναρριχητική κοινότητα με αναρριχητές από όλο τον κόσμο που επιστκέπτονται το μέρος.
Φτάνοντας εκεί δεν μπορείς παρά να έχεις χαμηλά τον πήχη. “Άλλοι πηγαίνουν για ένα μήνα και δεν σκαρφαλώνουν τίποτα” ακούγαμε να μας λένε συνεχώς. Τα παράθυρα που μας παρουσιάστηκαν τα εκμετελλευτήκαμε στο έπακρο με τον Χρήστο. Η στρατηγική που είχαμε στα μονοήμερα ήταν σωστή, με σωστή επιλογή διαδρομών και προσβάσεων, όπως στην De l’S. Πολλές φορές η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από την τεχνική ικανότητα και τις γνώσεις του αναρρηχιτή, αλλά από την στρατηγική που επιλέγει να προσεγγίσει έναν στόχο, λέει κάπου ο Colin Haley και έχει δίκιο. Τελικά είχαμε τύχη και ανεβήκαμε, ούτε μία ούτε δύο, αλλά τέσσερις φορές στο βουνό. Μην το πεις ούτε του παπά! Δεν μπορούσε ο νέος χρόνος να μας κάνει καλύτερο δώρο. Κάπου διάβασα τα λόγια του Harold W. Tilman που λέει ότι “ο αλπινισμός είναι μια σχέση τύχης, που την κυριεύει ο καιρός τον οποίον δεχόμαστε ως έχει, με όση φιλοσοφία μπορούμε”.