Άρθρα

Δευτέρα πρωί. Η οθόνη του υπολογιστή αναβοσβήνει νωχελικά κι εσύ είσαι ακόμα εκεί, χαμένος στις άγριες ορθοπλαγιές του Σαββατοκύριακου. «Γιατί είμαι κλεισμένος εδώ μέσα;» ψιθυρίζεις, καθώς τα δάχτυλά σου, ακόμα χαραγμένα από την τραχύτητα του βράχου, πληκτρολογούν ασυναίσθητα.

Μια σχοινιά που απέκτησε μυθικές διαστάσεις σε ένα κεφάλι. Ένα σύμβολο της ιστορίας και της αισθητικής του σκαρφαλώματος. Μια σπηλίτσα και ένα πέρασμα στην έξοδο που μετατράπηκε από έμπνευση σε όνειρο και έπειτα σε εμπειρία. Μία διαδραστική ανάγνωση της ιστορίας της Μπάτμαν.

Είναι η τελευταία μας εξόρμηση στα υπέροχα βουνά της Παταγονίας, για μια ακόμη φορά το plan B κέρδισε και αύριο θα πάμε χαλαρά να σκαρφαλώσουμε κάτι ευχάριστο και μικρό στη Guilaumet, αν είμαστε γρήγοροι ίσως μπούμε στη Motocross traverse που συνεχίζει τη νότια κορυφογραμμή και ξεκορφίζει στην μαγευτική Mermoz.

Αλήθειες με την “Τζίνα” (Γιατί κι εσύ αξίζεις μια βαθιά, πατριωτική τζούρα πραγματικότητας). Πάντα πιστή στην παράδοση της έγκαιρης καθυστέρησης, η Τζίνα επιστρέφει για να σχολιάσει την πρόσφατη ανάβαση στο Makaluuuuuu, αφού πρώτα η ελληνική ορειβατική κοινότητα, πρόλαβε να χωριστεί σε στρατόπεδα, να διεξαγάγει εμφύλιο στα social media και να λύσει οριστικά τα ζητήματα του αλπινισμού, της ισότητας των φύλων και του καπιταλισμού. Ή και όχι.

Αλήθειες με την “Τζίνα” (Γιατί κι εσύ αξίζεις μια βαθιά, πατριωτική τζούρα πραγματικότητας). Ακόμη μια περιγραφή (που δεν αναφέρει δυστυχώς τίποτα καινούριο ή σοκαριστικό) του ''Live your myth in Greece'', με αφορμή το δυστύχημα ( που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχε παραμείνει ατύχημα και μας στέρησε την ευκαιρία να μιλάμε απλά για σίδερα) του άτυχου αναρριχητή στο νησί της Καλύμνου.

Η περιπέτεια μιας παρέας σε μία από τις πιο όμορφες, κάθετες και σοβαρές ορθοπλαγιές των Δολομιτών. Πως μπορεί μια απροβλημάτιστη ανάβαση να καταλήξει σε μια επιστροφή χαροπάλης

Μια μέρα στην κόψη της Λιάκουρας, την αλπική κούρσα τσέπης δίπλα στο σπίτι σου

Ένα μικρό αφιέρωμα στον αλπινιστή Balin Miller, που μέσα από το κείμενο “Slow Pulse Boy” του Mark Twight μετατρέπεται από τραγική απώλεια σε διαχρονικό σύμβολο πάθους, κινδύνου και ελευθερίας.