Καλώς ήρθες στην νέα στήλη του ΑΟΥΡΝΤΑ

Αλήθειες με την “Τζίνα”

Γιατί κι εσύ αξίζεις μια βαθιά, πατριωτική τζούρα πραγματικότητας.

Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό στην Κάλυμνο.

Όλοι, νομίζω, διαβάσαμε την αφήγηση ενός εκ των αναρριχητών που ήταν παρόντες στο ατύχημα, μια αφήγηση που περιγράφει γλαφυρά — και με τρομακτική ακρίβεια — όχι μόνο ένα περιστατικό, αλλά τη σοβαρότητα μιας ολόκληρης χώρας που μάλλον επιβιώνει και συνεχίζει να πορεύεται από καθαρή τύχη.

Η ζωή στον μάταιο τούτο τόπο, θα έκανε τους σεναριογράφους των Monty Python να κρατούν σημειώσεις σαν αμούστακοι πρωτοετείς. Στην Ελλάδα, κάθε μέρα είναι μια ακόμη ευκαιρία για ένα επεισόδιο πιο σουρεαλιστικό από το προηγούμενο.

Κεφάλαιο 1ο : Ποιός θα σώσει τον διασώστη;

Δεν θα σταθώ τόσο στο τι έγινε στο βράχο. Έσπασαν τρία βύσματα. Υλικά 24 ετών. Μέταλλο, θάλασσα, φθορά. Δεν είναι η πρώτη φορά και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Ο αναρριχητής δεν έκανε κάτι λάθος (σχεδόν) — πέρα από το ότι ήταν αναρριχητής. Γιατί ναι, όπως και να το κάνουμε, η αναρρίχηση, σε όποια μορφή και να την “εκτελούμε’’, ενέχει κινδύνους. Το τι είναι “επικίνδυνο” και τι όχι, είναι εντελώς υποκειμενικό και σηκώνει άλλη κουβέντα.

Το πραγματικό πρόβλημα ξεκινάει μετά, εκεί που τελειώνει το σκαρφάλωμα και αρχίζει η Ελλάδα. Χα, «εντάξει, υπάρχει τουλάχιστον το 112», έρχεται η χώρα να σου θυμίσει ξανά ότι δεν πρέπει να έχεις τόσο υψηλές προσδοκίες, γιατί ναι, μπορείς να καλέσεις τον ενιαίο ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης, να μιλάς αγγλικά, και τελικά στην άλλη άκρη της γραμμής ,να πέσεις σε άνθρωπο που σε κοιτάει νοητά μέσα από το ακουστικό και σου λέει: «Δεν καταλαβαίνω τι λέτε, κύριε μου, τι πάει να πει δερ γουάζ εν άξιντεντ;;;;», με προφορά που θα ζήλευε και η Πετούλα Ρούφινγκστοουν.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Στη χώρα όπου για να πιάσεις δουλειά ως εκπαιδευόμενος ζητάνε προϋπηρεσία, όπου τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά έχουν καταντήσει διακοσμητικά έγγραφα χωρίς βαρύτητα αν δεν συνοδεύονται από διδακτορικό, όπου αν είσαι από τους τυχερούς ο μήνας σου βγαίνει ίσα βάρκα-ίσα νερά, όπου η ανεπάρκεια έχει ντυθεί θεσμικότητα και κυκλοφορεί με ύφος, μπορείς να πάρεις τον αριθμό που υποτίθεται ότι σε συνδέει με την άμεση βοήθεια πανευρωπαικά και να απαντήσει ο Grok.

Ώρες για να φτάσει βοήθεια (σοκ), διασώστες — εθελοντές ή επαγγελματίες (μην βιάζεσαι θα το συζητήσουμε άλλη φορά) — που δεν μπορούν να κινηθούν στο πεδίο (sik), επικοινωνία που δεν δουλεύει, εξοπλισμός που λείπει και μέσα σε όλα αυτά, ένας τραυματίας που περιμένει. Όχι λεπτά. Ώρες.

Που να ήξερε ότι αν είχε αγνοήσει την προσφορά της Aegean και τελικά πήγαινε για σκαρφάλωμα στο Arco ή έστω στη Μασσαλία βρε αδερφέ, θα ζούσε. Ναι, θα ζούσε — ακόμα και αν, όπως είπαμε, η αναρρίχηση ενέχει κινδύνους.

Κεφάλαιο 2ο: Όλα είναι θέμα μάρκετινγκ.

Αυτή ωστόσο είναι η μισή αλήθεια. 

Γιατί υπάρχει και η άλλη μισή.

Υπήρξε κρατικό κονδύλι για την ανανέωση των βυσμάτων σε διαδρομές της Καλύμνου. Παράλληλα, υπάρχει και μια συνεχιζόμενη προσπάθεια από την ίδια την αναρριχητική κοινότητα, που τα τελευταία χρόνια τρέχει ανανέωση διαδρομών και μπράβο τους. Χωρίς να αναιρείται — ΠΡΟΦΑΝΏΣ — η ατομική ευθύνη του καθενός από εμάς για το πού επιλέγει να κρεμάσει την ζωούλα του, τίθεται ένα απλό ερώτημα:

Πόσο ηθικό είναι να διαφημίζεις το νησί σου ως κορυφαίο, οργανωμένο και “ασφαλή” αναρριχητικό προορισμό, όταν γνωρίζεις ότι υπάρχουν πεδία — δημοσιευμένα σε οδηγούς και ιστοσελίδες — με γερασμένο ή μη επιβεβαιωμένα ανανεωμένο εξοπλισμό;

Και ακόμη περισσότερο: πόσο επαρκές είναι η κρίσιμη αυτή πληροφορία να εμφανίζεται ξεκάθαρα και δημόσια μόνο εκ των υστέρων, αφού έχει ήδη συμβεί το ατύχημα που αναβαθμίστηκε σε δυστύχημα;

Δεν είναι θέμα να βρούμε έναν ένοχο. Δεν είναι τόσο απλό. Είναι θέμα ειλικρίνειας. Είναι θέμα ηθικής. Και κυρίως, είναι θέμα να μην πουλάς μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Κεφάλαιο 3ο: Ζουν ανάμεσά μας.

Και δεν μου λέτε ρε παιδιά… Αφού τα ήθελε ο κώλος του. Τι δουλειά είχε να σκαρφαλώνει βράχια και πέτρες σαν το κατσίκι; Ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό για τα καύσιμα του Super Puma; Δύο ευρώ το πετρέλαιο — είμαστε και σε πόλεμο, γαρ. Τι; Όχι;

Ναι, λαουτζίκο, σε σένα απευθύνομαι. Σε σένα που η πρώτη σου σκέψη δεν είναι τι έγινε, αλλά ποιος θα πληρώσει. Σε σένα που βλέπεις έναν άνθρωπο να πεθαίνει — ή να είναι τραυματίας — και το μετατρέπεις σε λογιστικό πρόβλημα, γιατί δεν σε ρώτησε αν του επιτρέπεις να άγει την ψυχή του εκεί που βρίσκει αυτός νόημα (ή και όχι). Δεν είναι θέμα χρημάτων. Δεν ήταν ποτέ. Είναι θέμα αντίληψης. Είναι θέμα του πώς βλέπεις τον κόσμο και τη θέση σου μέσα σε αυτόν. Το ξέρω πως αυτό το κείμενο δεν θα φτάσει ποτέ στα μάτια σου, αλλά δεν μπορώ να μην σε τιμήσω. Στολίδι του ελληνισμού, γενναίε τουρκοφάγε. Ναι, εσύ. Ω, εσύ.

«Άκου, ανθρωπάκο… Σε φοβάμαι, ανθρωπάκο, σε τρέμω, επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Σε φοβάμαι επειδή το κυριότερο μέλημα σου είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Θα ’χες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες εσύ ο ίδιος αυτή την κατάσταση και δεν τη στήριζες με τις πράξεις σου. Καμία αστυνομική δύναμη στον κόσμο δεν θα ήταν ικανή να σε νικήσει, αν διέθετες έστω μία στάλα αυτοσεβασμό…»

— Βίλχελμ Ράιχ —

ΥΓ: Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους του αναρριχητή για τον άδικο χαμό του.