Περιπλανόμενοι στη Marmolada

Τον Αύγουστο που μας πέρασε, μια παρέα τριών αναρριχητών, βρέθηκε να γυρνοβολάει στους ανατολικούς Δολομίτες, στην περιοχή της Cortina. Το μέρος δεν νομίζω ότι χρειάζεται πολλές συστάσεις, τόσο σε αναρριχητές, όσο και σε πεζοπόρους. Πραγματικά άπειρες διαδρομές όλων των δυσκολιών με αναπτύγματα έως 850+μ, βουνίσιο στυλ, σύντομες προσβάσεις, μικρά υψόμετρα αντίστοιχα των Ελληνικών βουνών και γνώριμος ασβεστόλιθος. Ξεφυλλίζοντας τους οδηγούς βλέπεις ονόματα-θρύλους (Cassin, Messner, Comici, Vinatzer κ.α.) δείγματα της πλούσιας αναρριχητικής δραστηριότητας στην περιοχή από τις αρχές του αιώνα.

Μετά από πυρετώδεις συζητήσεις και έχοντας ένα τριήμερο καλού καιρού, είπαμε να δοκιμάσουμε μια διαδρομή στην Marmolada, το ψηλότερο βουνό των Δολομιτών, σε μια επιβλητική νότια ορθοπλαγιά. Η πιο δημοφιλής και μάλλον εισαγωγική διαδρομή στο κύριο κομμάτι του τοίχου είναι η “Δον Κιχώτης” - Don Quixote με δυσκολίες έως το VI+ και ανάπτυγμα 750μ.

Με αναπτερωμένο ηθικό, εφόσον φιξαρίστικε ο στόχος της Marmolada, αρχίσαμε να μελετάμε το πλάνο: Προσέγγιση το Σάββατο προς το Rifugio Faller, ύπνος και Κυριακή σκαρφάλωμα. Η επιστροφή ωστόσο είχε μια συνθετότητα καθώς δεν ειναι πρακτικό να γυρίσεις πίσω νότια προς το καταφύγιο, πρέπει να κατέβεις απο τις βορειοανατολικές πλαγιές του βουνού ιδανικά προς Malga Ciapela, όπου θα σε περιμένει και το αμάξι σου. Στην βόρεια μεριά του βουνού όμως βρίσκεται και ο παγετώνας της Marmolada, ο μοναδικός των Δολομιτών, που αν και μικρός, δημιουργεί πρόβλημα στην κατάβαση, καθώς για να τον διασχίσεις φυσικά απαιτείται χειμερινός εξοπλισμός. Εχοντας υπόψιν το μέγεθος της διαδρομής προφανώς δεν υπάρχει διάθεση στην ομάδα να κουβαληθούν χειμερινές μπότες, κραμπόν και πιολέ. Άλλωστε όντας περήφανοι αναρριχητές έχουμε μόνο βαριές άκαμπτες μπότες, fast κραμπόν και βαριά τεχνικά πιολέ μαζί μας, τα πιο ακατάλληλα δηλαδή για τις ανάγκες του πρότζεκτ.

Στην Marmolada όμως υπάρχει ένα τελεφερίκ που σε ανεβάζει απο Malga Ciapela ως την κορυφή Punta Rocca(3265), με ενδιάμεσο σταθμό στο σημείο Serauta. Ειναι η ιδανική λύση για την κατάβαση, καθώς απο την Punta Ombretta(3247) που βγαίνει η διαδρομή απαιτείται μια μικρή μόνο προσέγγιση προς τη Serauta, η οποία στο μεγαλύτερο μέρος της κινείται σε ομαλές πλαγιές του παγετώνα, που αποτελούν και πίστα του σκι το χειμώνα. Το μόνο πρόβλημα? Το τελευταίο τελεφερίκ κατεβαίνει στις 16:30 και παρόλη την αισιοδοξία μας, ξέραμε οτι οι πιθανότητες να το προλάβουμε είναι μικρές.

Μετά από εντατικά googlaρισματα, του πώς κατεβαίνεις από Marmolada και τηλέφωνα στο καταφύγιο, καταλήξαμε ό,τι η προσέγγιση στον παγετώνα απο την έξοδο της διαδρομής ως τον σταθμό Serauta, μπορεί να γίνει με παπούτσι πρόσβασης, microspikes(μικρά καρφιά που προσαρμόζονται σε οποιοδήποτε παπούτσι για να περπατάς σε     παγωμένα…πεζοδρόμια) και ένα μπατόν. Πλήρης εξοπλισμός χρειάζεται μόνο για να κατέβεις όλον το παγετώνα. Για την.. σχεδόν βέβαιη περίπτωση που δεν προλάβουμε το τελεφερίκ, θα κουβαλήσουμε ρούχα και bivvysack για διανυκτέρευση σε κάποια καβάτζα στον σταθμό και θα γυρίσουμε το πρωί. Για να είμαστε και σίγουροι είπαμε να κουβαλήσουμε και ένα πιολέ στα 3 άτομα.

Η μεγάλη μέρα έφτασε και μετά απο μια ευχάριστη πρόσβαση, στην διάρκεια της οποίας χαζεύαμε όλο το επιβλητικό νότιο μέτωπο της Marmolada, φτάσαμε το καταφύγιο. Το Rifugio Faller μας εντυπωσίασε ευχάριστα, πολύ φιλόξενο, χωρίς πολύ κόσμο και με την νότια ορθοπλαγιά της Μαρμολάδας μπροστά σου. Φάγαμε όλο το απόγευμα στο να σκανάρουμε τη διαδρομή με κιάλια από το καταφύγιο: που μπαίνει, πως πάει η πρόσβαση, τι δρομολόγιο ακολουθεί κλπ. Η ορθοπλαγιά αν και μεγάλη τώρα μας φαίνεται πιο εφικτή.

4:30 τα ξημερώματα ξεκινήσαμε απο το καταφύγιο και μετά απο μια σύντομη πρόσβαση, μπήκαμε στην διαδρομή περίπου στις 5:40. Όπως είχαμε προγραμματίσει, οι πρώτες 7 σχοινές πήγαν παράλληλα, με την Δήμητρα να οδηγεί.

Οι επόμενες 4 σχοινιές με μέτριες δυσκολίες στο V+ εφυγαν χωρίς πολλά προβλήματα και βγήκαμε στο διάζωμα. Με αναπτερωμένο ηθικό λόγω του καλού χρόνου μας ως τότε ορμήξαμε στο πάνω(και πιο δύσκολο) τμήμα της ορθοπλαγιάς. Η πρόβλεψη του καιρού δείχνει να επιβεβαιώνεται, με ηλιοφάνεια και κάποιες αραιες συννεφιές που δεν φαίνεται να πηγαίνουν σε βροχή όμως. Με εξαίρεση μια γρήγορη σχοινοσυντροφιά που μας προσπέρασε και κινήθηκε σε άλλη γραμμή στο πάνω τμήμα, είχαμε όλη την ορθοπλαγιά μόνο για μας.

Οι επόμενες 6-7 σχοινιές του άνω τμήματος κύλησαν ομαλά, πάλι με μέτριες δυσκολίες ώς το V+. Μασίφ γκρίζος ασβεστόλιθος, πολύ καλής ποιότητας, σε κάποια σημεία ίσως θυμίζει λίγο την ορθοπλαγιά του Σκολιού.

Φτάνοντας στο κρούξ της διαδρομής, ανέλαβε ο Στέφανος, να μας βγάλει πάνω. Η σχοινιά στο VI+, όπως περιμέναμε άλλωστε ήταν αρκετά σφιχτή, σαν αίσθηση μάλλον πιο κοντά στο 6c. O Mariacher άλλωστε έχει γράψει ιστορία στους Δολομίτες και ειδικά στη Marmolada με διαδρομές όπως η “Tempi Moderni”, “Abrakadabra”, πάντα με αυστηρό στύλ, χωρις βύσματα . Το μόνο ενθαρρυντικό στη σχοινιά αυτή ήταν η αφθονία καρφιών. Όταν μια σχοινοσυντροφιά θέλει να βγει γρήγορα στην κορυφή είναι προφανές τι κάνει εδώ. Για την ιστορία όμως ο Στέφανος την ελευθέρωσε(με λίγα βογγητά) και συνεχίσαμε, κουρασμένοι αλλά πλέον με τα πιο δύσκολα πίσω μας, προς την έξοδο για την κορυφη.

Πλησιάζοντας προς την έξοδο, έχοντας, πλέον τη διαδρομή στο “τσεπάκι μας” και με την ώρα να πλησιάζει 16:00, άρχισαν οι συζητήσεις στα ρελε: “Λές να προλάβουμε το τελεφερίκ?” “Σίγουρα θα το χάσουμε, αλλά για λίγο, τι θα κάνουμε τόσες ωρες εδώ πάνω?” “Μήπως να δούμε αν μπορούμε να κατέβουμε προς τα κάτω?”

Βγήκαμε στην κορυφή γύρω στις 16:30, πάνω στην ώρα να δούμε το τελευταίο τελεφερίκ να κατεβαίνει κάτω. Για πρώτη φορά είδαμε και το αντικείμενο τόσων συζητήσεων τις προηγούμενες ημέρες, τον παγετώνα της Marmolada, ενα ίσως λυπηρό απομεινάρι του πως ήταν κάποτε, με κάποια κομμάτια του καλυμμένα με λευκά πανιά για να επιβραδυνθεί η εξαφάνισή του. Η κατάβαση προς τον σταθμό Searuta, όντως φαινόταν εύκολη: 3 ραπέλ από την κορυφή ως τη ριμέ, λίγα μέτρα σε πλαγιά με κλίση, και μετά η πίστα του σκι, που ήταν αρκετά ομαλή, σε οδηγεί κατευθείαν σε ενα τούνελ κάτω από το σταθμό. Κάτω από την πίστα του σκί και προς βορειοανατολικά κάπως φαινόταν ο δρόμος προς τα κάτω, μια παγετωνική πλαγιά, μέτριας κλίσης αλλά μικρή και στη συνέχεια έξοδος προς τη σάρα στα δεξιά του. Η κατάβαση δεν είναι πάνω από 2-3 ώρες έξτρα, όπως είχαμε πληροφορηθεί από το καταφύγιο.

Κάπου εδώ αρχίζει η καταστροφή, συζητάμε πλέον σοβαρά να μην πάμε προς Serauta,  αλλά μόλις βγούμε στην πίστα του σκι, να συνεχίσουμε την κατάβαση προς τα κάτω. Το οτι απο το καταφύγιο μας είπαν να μην την επιχειρήσουμε χωρίς κραμπόν, ήταν απλά μια υποσημείωση, θα δούμε πως ειναι με τα microspikes στο πρώτο τμήμα, που έτσι και αλλιώς πρέπει να κάνουμε.

Κάνουμε τα ραπέλ απο την Punta Ombretta, και πέφτουμε στον παγετώνα πλέον. Γλιστράνε τα microspikes, αλλά η επιφάνεια έχει χιόνι και σκάβεις εύκολα βήματα. Με λίγη ταλαιπωρία και τα μπατόν στο χέρι κατεβήκαμε την πρώτη πλαγιά και πέσαμε στην πίστα του σκι, προσπερνώντας ανέμελα το κρεβάς που μας περίμενε κάτω από την πλαγια  που τραβερσάραμε.. Όλα είναι εύκολα πλέον, χαλαρό περπάτημα. Η ευκολία αυτή, σφράγισε την απόφαση, θα πάμε κάτω. Τι και αν το πλάνο ήταν άλλο, τι και αν δεν υπήρχε κανένας λόγος, καθώς είμασταν έτοιμοι για μπιβουάκ, τι και αν οι πλαγιές που κινούμασταν είχαν εμφανώς κάλυψη από χιόνι, ενώ πιο κάτω ο παγετώνας ήταν γυμνός, μάλλον τελικά κανείς δεν είχε όρεξη για μπιβουάκ. Οι πιο..”εμπειροι” της ομάδας που είχαν ξαναπάει και σε παγετώνα, πείθουν ο ένας τον άλλον οτι η κατάβαση είναι εφικτή, άλλωστε είναι μια μικρή πλαγιά μόνο και την βαράει ο ήλιος, έχει μαλακώσει.

Ξεκινάμε μια μεγάλη κατηφορική τραβέρσα στην πλαγιά του παγετώνα, έχοντας βάλει ως στόχο μια σάρα στην δεξιά του όχθη. Η κλίση σιγά σιγά αυξάνεται και αρχίζουμε όλοι να δυσκολευόμαστε. Εδώ δεν έχει χιόνι, και στον γυμνό πάγο τα microspikes δεν πιάνουν και τόσο καλά, ενώ βήματα δεν ανοίγεις εύκολα με τα παπούτσια πρόσβασης. Σιγά σιγά καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μπλέξει και ενα παραμικρό γλίστρημα θα είναι καταστροφικό, βλέποντας τα κρεβάς από κάτω μας. Αποφασίζουμε να δεθούμε όπως-όπως και το πιολέ να το έχει ο τελευταίος καρφώνοντάς το στον πάγο σαν ρελέ και ασφαλίζοντας τους άλλους δύο. Η κλίση ολοένα και δυσκολεύει και η πρόοδός μας πέφτει σε… παγετωνικούς ρυθμούς, καθώς όλοι αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του λάθους που έχουμε κάνει. Πλέον το πλάνο δεν ειναι να κατέβουμε, αλλά να φτάσουμε την σάρα και να την ανέβουμε να φτάσουμε στην ασφάλεια του τελεφερικ.

Μετά απο 2:30 ώρες προσπάθειας, με τα τελευταία 20 μέτρα να μας παίρνουν κανα 40λεπτο μάχης σε παγετωνοσάρα, με φυτεμένα απομεινάρια εξοπλισμού ίσως από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μια ανεξηγητη μυρωδιά ντίζελ, φτάσαμε στο σταθμό Searuta, νικητές στην βλακεία μας.

Εχοντας ηρεμήσει πλέον από την πίεση των προηγούμενων ωρών βλέπουμε το μέγεθος της βλακείας μας: 2:30 ώρες χαροπαλέματος για να κάνουμε 200μ, φτάνοντας πολύ κοντά στο να γίνει πολύνεκρο. Περιττό να πώ πως όλοι πλέον ήμασταν χαρούμενοι να κάνουμε μπιβουακ και να κατέβουμε με το τελεφερικ.

Πέραν του κωμικού της όλης υπόθεσης, νομίζω η εμπειρία ήταν ένα μάθημα προς όλους μας. Στις διαδρομές στα Ελληνικά βουνά δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε σύνθετες επιστροφές και παγετώνες, επομένως είχαμε να κατέβουμε σε ενα τερραίν που δεν μας ήταν γνώριμο. Η ταχύτητά μας στο σκαρφάλωμα αντι να λειτουργήσει θετικά, επιτρέποντας μας να προσεγγίσουμε με προσοχή και χωρίς πιέσεις χρόνου, την επιστροφή που ηταν και πιο σύνθετη από ό,τι έχουμε συνηθίσει, λειτούργησε αντίστροφα. Δημιούργησε ένα κλίμα άνεσης, και μια αδικαιολόγητη πίεση με την λογική ότι αφού υπάρχει ακόμη φώς, πρέπει να κινηθούμε.

Το πιο παράδοξο της όλης υπόθεσης είναι ότι το πλάνο της επιστροφής που είχαμε φτιάξει πριν ξεκινήσουμε αποδείχθηκε εκ των υστέρων οτι ηταν σωστό, αλλά κατέρρευσε φαινομενικά χωρίς λόγο, ίσως γιατι…κινηθήκαμε λίγο πιο γρήγορα και ήμασταν λιγο πιο ξεκούραστοι από ότι περιμέναμε.

(Don Quixote, VI+/750m)

Υ.Γ. Πωλούνται microspikes χρησιμοποιημένα μόνο μια φορά αν ενδιαφέρεται κάποιος.