Στον άλλο κόσμο που θα πας κοίτα μην γίνεις σύννεφο...

Flashback: 05/02/2022 και βρισκόμαστε στα Τζουμέρκα, όπου επιτέλους έχει σχηματιστεί το «Τόξο», μια διαδρομή όνειρο, ανοιγμένη από τον Γιάννη Τορέλλι και τον Γιάννη Θεοχαρόπουλο. Μια εβδομάδα πριν 30/01/2022, ο γιός του Γιάννη Θεοχαρόπουλου, ο Ερμής, είχε χάσει την ζωή του στα ίδια μέρη, έπειτα από πτώση με τα σκι και τραγική καθυστέρηση διακομιδής του στο νοσοκομείο. Το ρολόι δείχνει περίπου 11:30 και ενώ σκαρφαλώνουμε την 5η σχοινιά, ένας βράχος σε μέγεθος τηλεόρασης σκάει δεξιά μας, σε σημείο από το οποίο περνάει η επόμενη σχοινιά. Φτάνουμε στο ρελέ και η απόφαση για υποχώρηση είναι εύκολη και ομόφωνη. Επιστροφή στο χωριό, φαγητό, ποτό και ένα αίσθημα δέους για την διαδρομή και για τους ανοίξαντες. Η επομένη το πρωί μαθαίνουμε πως αγνοούνται 3 σκιέρ στο χιονοδρομικό των Καλαβρύτων. Ταυτόχρονα ένα τηλεφώνημα μας ενημερώνει πως δεν πρόκειται για σκιέρ, αλλά για τους Γιάννη Τορέλλι, Παναγιώτη Τέκο και Θανάση Σωτηρόπουλο. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και έπειτα από σειρά τηλεφωνημάτων, φεύγουμε για την περιοχή με σκοπό να συνδράμουμε στην διάσωση των παιδιών, καθώς ακόμα δεν γνωρίζουμε τι έχει συμβεί. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά πράγματα παραπάνω για εκείνη την τραγική μέρα. Τα παιδιά είχαν φύγει στην προσπάθεια τους να σκαρφαλώσουν άλλη μια ασύλληπτη γραμμή. Αυτό που κρατάμε είναι η ενότητα που ζήσαμε εκείνο το βράδυ, πλησιάζοντας το σημείο του δυστυχήματος. Φίλοι και απλοί γνωστοί, αναρριχητές από όλη την Ελλάδα, είχαν μαζευτεί για να βοηθήσουν όσο μπορούσαν σε αυτή την επιχείρηση, κάνοντας τη νύχτα μέρα. Εκείνη τη νύχτα δεν υπήρχαν oνόματα στο βουνό, δεν υπήρχαν αριθμοί, υπήρχε μια κοινότητα.

Λίγο καιρό μετά, τον Μάιο του ‘22, θα βρεθούμε στον Κούβελο για να σκαρφαλώσουμε την «Αγνώστων». Το χαρακτηριστικό «κίτρινο δίεδρο» και ο Κέδρος που βρίσκεται στο πιλιέ αριστερά από τις τελευταίες σχοινιές, θα μας τραβήξει την προσοχή. Την επομένη θα κάνουμε μια απόπειρα σκαρφαλώνοντας 2 νέες σχοινιές, προτού η μεσημεριανή μπόρα μας αναγκάσει σε υποχώρηση.

«Στον άλλο κόσμο που θα πας κοίτα μην γίνεις σύννεφο...» από το 2ο πρόγραμμα ακούγεται η φωνή του Μπιθικώτση, συντροφιά στις αμέτρητες φουρκέτες του χωματόδρομου για τον Κούβελο. Είναι η δεύτερη φορά που ακούμε το ίδιο κομμάτι στο ίδιο περίπου σημείο του δρόμου, προσεγγίζοντας την ορθοπλαγιά για να συνεχίσουμε την διαδρομή και η απόφαση για το όνομα της έχει παρθεί. Με δεδομένα τον θαυμασμό και των δυο μας για τον Μίκη Θεοδωράκη αλλά και το νόημα των στίχων του Νίκου Γκάτσου, το Ροδόσταμο είναι το ιδανικό όνομα για την διαδρομή που θέλουμε να αφιερώσουμε στον ‘Ψηλό’, ο οποίος έχει αφήσει το δικό του στίγμα στην ορθοπλαγιά. Αστειευόμενοι, κάθε φορά που αντικρίζουμε τον βράχο του Ζεμενού από μακριά, κάνουμε την σταυρό μας, αφού αποτελεί το ναό της ελληνικής «βουνίσιας» αναρρίχησης. Σαν θρησκόληπτοι, ακολουθούμε πάντα ευλαβικά την ιεροτελεστία που οι ίδιοι έχουμε θεσπίσει: στάση στην «Στοά» για προβατίνα και 2 μπύρες πακέτο. Στην γνωστή φουρκέτα, θα φάμε και θα διανυκτερεύσουμε. Την επόμενη μέρα προσπάθεια.

Μετά από 3 επισκέψεις και 5 σχοινιές, λίγα μέτρα δεξιά της «Χρυσής Τομής», η διαδρομή συναντά την «Αγνώστων» πριν τη δύσκολη σχοινιά (R7). Στις επόμενες προσπάθειες θα επιλέξουμε -χάριν ταχύτητας- να σκαρφαλώσουμε τις πρώτες 7 σχοινιές της «Αγνώστων» για να φτάσουμε εκεί. Τον Οκτώβριο του 2024 θα φύγουμε από το ναό με την αντίληψη πως απομένει μια εύκολη σχοινιά και σύντομα θα ολοκληρωθεί η διαδρομή. Ένας τραυματισμός όμως θα μας αναγκάσει να είμαστε ασυνεπείς στις θρησκευτικές μας υποχρεώσεις.

Τέλη Μάϊου του 2026 θα γίνει ένα κάλεσμα για τις 06-07/06/2026 από φίλους αναρριχητές για το «Πρώτο Αναρριχητικό Συνέδριο Ζεμενισμού». Έπειτα από μερικές διαπραγματεύσεις και για να αποφευχθεί η νόσηση από fomo και βαριά κατάθλιψη, μια Σχολή Μέσου θα πάρει αναβολή για τον Ιούλιο και τελικά θα καταφέρουμε να δώσουμε το παρών στο συνέδριο. Η επιλογή στρατηγικής δεν αφήνει πιθανότητα υποχώρησης... μονό σχοινί, gri-gri, fix & follow (και ζουμάρ στα δύσκολα). 17:00 έχουμε φτάσει στο high point μας, στον χαρακτηριστικό Κέδρο. Μπροστά μας η τελευταία σχοινιά , που τελικά αποδεικνύεται σαφώς πιο δύσκολή από ό,τι περιμέναμε και η έλλειψη τρυπανιού, βυσμάτων και δεύτερου σχοινιού έχει αρχίσει να ζορίζει την κατάσταση. Η μελωδία της ευτυχίας θα ηχήσει τελικά από την ταλάντωση ενός καρφιού που μπαίνει στην αρχή μιας απελπιστικά φτωχής τραβέρσας και με την τάση του σχοινιού θα φτάσουμε σε εύκολο πεδίο και στη συνέχεια στην κορυφή.

«... Του Ζεμενού αετόπουλο, και του Χελμού γεράκι»